Goodbye Kampala, Hello Ibanda!

Hallo lieve volgers,

We hebben vorige week onze laatste nachtdiensten op het verloskwartier overleefd. Tijdens deze nachtdiensten hebben we alvast afscheid genomen van een deel van de vroedvrouwen, we moeten toegeven dat we ze wel gaan missen! Ook hadden we nog een een doos Belgische koekjes meegenomen om ze te bedanken dat we deze afgelopen acht weken deel hebben mogen uitmaken van het vroedvrouwenteam op de labour ward. We zullen de vele bijzondere ervaringen die we hier hebben mogen meemaken nooit vergeten! Wat hebben we hier ook veel mogen bijleren, niet alleen op medisch vlak maar ook op vlak van onze persoonlijke ontwikkeling. We kijken dan ook zowel met een lach als met een traan terug op deze stageperiode hier in Kampala.

Maandag begon dan eindelijk onze langverwachte mini vakantie! Zaterdagavond waren Denise’s ouders en zus al aangekomen in Kampala, maar omdat we zondag nog onze laatste shift moesten werken konden we ze maandag pas zien. Maandagochtend kon ons safari avontuur beginnen! Vroeg in de morgen vertrokken we gepakt en gezakt, in de gietende regen richting Murchison National Park. Nadat we in de ochtendspits het drukke Kampala doorkruist hadden, haalden we eerst de overige leden van familie Pouwels op. Tot slot maakte de Nederlandse Anneke ons reisgezelschap compleet. Anneke werkt als vrijwilliger in een gevangenis in Kampala, best indrukwekkend!

De reis naar Murchison was toch langer dan verwacht. Bovendien was onze safari-jeep na een paar uur rijden inmiddels oververhit geraakt en waren we genoodzaakt een tussenstop te maken. Op zich geen probleem, we hebben gelijk van de gelegenheid gebruikt gemaakt onze lege magen weer te vullen. Voldaan en vol goede moed begonnen we verder aan onze reis. Inmiddels was de zon tussen de regenwolken weer tevoorschijn gekomen. Ze zeggen dat je het weer krijgt dat je verdiend hebt he ;)  

’S avonds na een hobbelige rit, maar goed dit zijn we inmiddels wel al gewend, kwamen we aan in Murchison National Park. De zonsondergang zorgde voor een prachtig zicht over het park., zeker als er plots een olifant de weg overstak. We hadden niet verwacht dat het zo indrukwekkend was om deze reuzen van zo dichtbij te mogen aanschouwen en dat trouwens al op onze eerste safari-avond! Een ander lid van de Big Five dat we heel vaak tegenkwamen was de buffel, steeds vergezeld door een klein vogeltje op hun rug. De leeuwen zelf kwamen we de eerste dag nog niet tegen, maar wel hun favoriete maaltijd, de Oegandese gazelle. Ook Pumba kwam vaak hallo zeggen al had hij zijn vriendje Timon niet bij. Heel schattig hoe deze zwijntjes met hun staartje omhoog lopen. Moe maar voldaan kwamen we in het donker aan bij Fort Murchinson, waar we verbleven. De mensen hier waren super gastvrij, we werden zelfs verwelkomd met een fris drankje. Ook het eten was top! We hebben voor het eerst in acht weken weer eens vis gegeten. Het is heerlijk om eens iets anders te eten dan rijst met bonen. Uitgeput sliepen we die nacht als echte avonturiers in een safaritent met uitzicht op de Nijl. 

De volgende morgen zaten we al om 6.30u aan het ontbijt. Een beetje aan de vroege kant voor sommige leden van de familie Pouwels ;) Na onze magen weer gevuld te hebben met vers fruit, wentelteefjes (‘verloren brood’ voor de Belgen onder ons) en andere lekkernijen vertrokken we vol enthousiasme op safari. Al snel kwamen we vele dieren tegen, waaronder bambi en heel haar familie! Ook de olifanten waren weer in grote getale aanwezig. We hebben zelfs verschillende baby olifantjes gezien. De gids had vooraf een paar regels opgelegd. Zo mochten we niet te hard gillen of praten zodat we de dieren niet weg zouden jagen. Daarnaast mochten we ook onze jeep zonder toestemming niet verlaten. Regel nummer één werd echter al snel overtreden toen we in de verte een groepje giraffen zagen ;) We hadden die dag speciaal onze ‘safarioutfit’ aangetrokken. Denise had namelijk een shirt aan met giraffen erop, in de hoop dat het deze prachtige dieren zou aantrekken. Helena haar ‘panter t-shirt’ mocht echter niet baten, zij hadden een dagje geen zin in toeschouwers. Waarschijnlijk lagen ze ergens bij te komen van een hele nacht jagen. We moesten daarnaast regelmatig een tussenstop maken voor de overstekende giraffen. Geen probleem, zo konden we ze van heel dicht aanschouwen! Echt zo indrukwekkend om deze beestjes of beter gezegd beesten van zo dicht te zien. Onderweg kwamen we steeds meer dode bambi’s tegen wat hun komst al aankondigde. En jawel, als kers op de taart hebben we zelfs vijf leeuwen gezien! Blijkbaar is het best uitzonderlijk deze rovers op klaarlichte dag te kunnen aanschouwen. Eentje stak zelf recht voor onze jeep de weg over, waardoor we deze van dichtbij op onze camera hebben kunnen vastleggen.

Na een paar uur door het park gereden te hebben, besloten we dat het tijd was voor actie! Dauda, onze gids, heeft ons aan de watervallen van Murchison National Park afgezet vanwaar we begonnen aan onze hike richting de top. We moesten toegeven dat de watervallen, waar Murchison Falls national park trouwens zijn naam aan dankt, heel wat specatulairder waren dan deze in Sipi. Tijdens deze hike kwamen we langs verschillende plekjes met een prachtig uitzicht. De moeder van Denise liet de chinees in haar naar boven komen en wilde van alles een foto maken. Na de top bereikt te hebben, begonnen we aan onze afdaling richting de Nijl. Omdat we even moesten wachten op het bootje dat ons hier zou komen ophalen, genoten we in de tussentijd van de vers gesneden ananas die we meegebracht hadden.

Toen het bootje aankwam begon er even een typische tropische regenbui. Maar goed dit hield ons niet tegen! Hoewel dit best fris was, besloten we op het dak van de boot te kruipen, zodat we een nog beter zicht hadden op het water om de croco’s en nijlpaarden te kunnen spotten. Op een gegeven moment werd onze aandacht getrokken door een apart geluid. En ja hoor al snel werden we omringd door een hele groep dobberende nijlpaarden. Het is echter lastig deze beestjes op de foto te nemen, omdat ze vaak enkel met hun oortjes boven water zaten. We verbaasden ons ervan hoe snel, deze toch redelijk zware dieren, zich voort bewogen in het water. Ook hebben we enkele krokodillen die op het land lagen te chillen gespot.

Op dag drie vertrokken we al vroeg terug richting Kampala. Onderweg maakten we een tussenstop, zodat we ook de neushoorns van onze ‘big five’ lijst konden afstrepen. Omdat de neushoorns sinds de jaren 70’ zijn uitgestorven in de Oegandese natuur, heeft een bepaalde organisatie een reservaat opgericht. Hier leven op dit moment 19 neushoorns, waarvan er 16 in het reservaat zelf zijn geboren. Nog een grappig weetje is dat de eerste neushoorn die hier werd geboren wel een heel toepasselijke naam heeft gekregen. Zijn moeder kwam namelijk uit Kenia, zijn vader uit de VS, wat zorgde voor een Afro-Amerikaanse nakomeling met de naam Obama ;)

Na onze korte broek en sandalen gewisseld te hebben in een lange broek en dichte schoenen waren we safariproof  en goedgekeurd om het reservaat samen met de gids te betreden. Al snel kwamen we een dode gazelle (bambi) tegen, waardoor we gelijk weer werden herinnerd aan het feit dat dit ook het territorium van de panter is. Ook liepen we langs verschillende openbare toiletten van de neushoorn. De gids vertelde namelijk dat dit dier zijn behoefte altijd op een paar vaste plaatsen doet. Hierdoor ontstaan er een soort van openbare toiletten waar hij en zijn overige soortgenoten hun grote boodschap kunnen lozen ;) Een paar meter verderop liepen we recht op een groepje neushoorns. Samen met de gids liepen we tot een paar meter verwijderd van deze reuzen, zodat we ze goed komen aanschouwen. Het was echt spectaculair deze van zo dichtbij te zien!

Na een lange reis van wel meer dan 9u kwamen we aan bij het resort waar Denise haar ouders verbleven. We kijken terug op een zeer geslaagde safaritocht! Wat een ervaring en een voorrecht om deze dieren van zo dicht te mogen aanschouwen. We vrezen dat een uitstapje naar de zoo van Antwerpen toch niet meer zo bijzonder gaat zijn, na deze ervaring ;)

Donderdagochtend werden we wakker in onze prachtige luxekamer met uitzich op het Victoriameer. We genoten ervan eindelijk eens een douche te kunnen pakken zonder dat we eerst onze emmer water te moeten vullen. Het ontbijtbuffet was daarnaast heel uitgebreid! Er was voor iedereen wat wils, zowel warme gerechten als dingen voor de zoetekauwen onder ons zoals cake, koekjes en veel vers fruit. De bananen en mangomilkshake waren ook best lekker! Kortom eens iets anders dan toast met confituur en geplette banaan. Op de kamer van Denise’s familie (die trouwens meer iets weg had van een groot appartement) pakten we al het medisch materiaal in, om uit te delen aan de ziekenhuizen in Ibanda en Kampala. We willen nogmaals iedereen bedanken voor de steun, we hebben echt heel wat kunnen kopen dankzij jullie (zie foto). Om op z’n Gents te zeggen: een dikke merci of Webale in het Luganda!

Denise gebruikt inmiddels al heel wat Gentse woorden en Helena probeert af en toe eens een woordje Zeeuws te praten ;) Kortom we zullen een heel leuk taaltje spreken als we terug zijn! Ook had Denise’s familie heel wat koekjes en chocolade meegebracht. Deze moest natuurlijk even voorgeproefd worden ;)  Wat hadden we onze geliefde chocolade gemist! Na het uitzoeken van al het materiaal waren we toe aan een frisse duik in het zwembad. Eerst waren we wat teleurgesteld omdat het heel erg bewolkt was, maar de weergoden luisterden naar ons (we zijn dan ook  naar de kerk geweest afgelopen zondag en hebben uit volle borst meegezongen met de prayers). De hemel trok volledig open en de zon brandde harder dan ooit. Dit zorgde ’s avonds voor een rood en vooral ook een beetje een pijnlijk velletje ;)

We hadden er zo hard naar uitgekeken om nog eens te kunnen zwemmen! Het is trouwens wel heel grappig om de Oegandezen te zien zwemmen. Het is niet dat we zelf echt zwemkampioenen zijn, maar in vergelijking met een Oegandees, kunnen we nog deelnemen aan de olympische spelen. Kortom een Oegandees lijkt over het algemeen in het water meer op een spartelende hond ;) Het was zalig om een hele dag te relaxen in het zonnetje. Het avondeten was ook overheerlijk. Er was een heel uitgebreide keuze en we konden nog eens een lekker stuk vlees eten (sorry voor de overtuigde vegetariërs, maar dit smaakte echt zo goed!) Onze buikspieren deden pijn van het lachen door de grappige uitspraak van onze ober. Vooral de namen van de desserts sprak hij op een originele manier uit. De coupe Jaques (lees: jakies) was echt heel lekker, net als de bananoffe pie (lees: bananoffee pee). Denise’s vader bestelde (zoals altijd trouwens) een Irish Coffee, een paar minuten later stond de ober al terug aan onze tafel om nog eens te vermelden dat daar toch wel alcohol in zit en of hij dat daardoor zijn keuze toch niet wilde veranderen. En wij maar denken dat dat juist het punt is van een Irish Coffee ;) Dit zorgde voor de nodige hilariteit aan tafel. Omdat we het hier zo naar ons zin hadden en vooral omdat het zo gezellig was met Denise’s familie, besloten we nog een extra nachtje te blijven. We sliepen als roosjes op deze fantastische bedden. Het is fijn niet wakker te worden in een put die in de matras in ons huisje altijd achterblijft wanneer je wakker wordt.

De volgende dag vertrokken we na het ontbijt samen met Denise’s ouders naar Rubaga, waar ons huisje is. Het was best wel gezellig zo met 5 opeengepropt in klein koekendoos autootje! Het was voor ons heel leuk om eens te tonen waar we de afgelopen 2 maanden gewoond hebben. Er waren ondertussen ook 3 Duitse geneeskunde studenten aangekomen, met wie we kort kennis gemaakt hebben. Dan was het tijd om afscheid te gaan nemen in het ziekenhuis. Met een koffer vol medisch materiaal gingen we samen met familie Pouwels naar het ziekenhuis. Het voelde wel wat raar om hier terug te zijn na onze mini vakantie! We werden allesinds warm onthaald en de vroedvrouwen waren heel erg blij met het materiaal dat we gekocht hebben (zie foto). Helaas konden we niet van iedereen afscheid nemen, maar we zagen wel enkele vroedvrouwen terug met wie we vaak samengewerkt hadden. Hoewel we toe zijn aan iets nieuws, gaan we de labour ward in Kampala wel erg missen. We leerden de vroedvrouwen echt goed kennen en voelden ons hier thuis. Ook hebben we nog even een doos Belgische chocolaatjes afgegeven op antenatal, waar we ook een week stage hebben gelopen. Zo namen we van iedereen afscheid, alle vroedvrouwen zeiden dat ze ons erg gaan missen, net als de eeuwig vrolijke portier Elijah. Wij gaan hen ook allemaal heel erg missen, maar we zijn klaar voor een nieuw avontuur! Terug in ons huisje hebben we alles ingepakt voor Ibanda, wat overigens een hele klus was, aangezien we zoveel medisch materiaal meehebben. Daarnaast heeft Denise’s mama ons ook weer volop van eten, zoals pindakaas en chocopasta voorzien! Gelukkig kon de familie van Denise al onze souveniers al terug meenemen naar huis en ja dat zijn er een heleboel ;) We gingen namelijk vandaag met Denises ouders en haar tweelingzus Martine naar het drukke centrum van Kampala met een taxibusje. De immense drukte en het gekrioel van mensen was voor hen een hele belevenis die veel indrukken heeft nagelaten.  ’s Middags hebben we dan nog iets lekker gegeten in ons stamcafé ‘Café Javas’ (voor ons waarschijnlijk de laatste keer dat we zo westers kunnen eten) vooraleer we ons uitleefden op de souvenirmarkt. We zijn ondertussen al iets beter geworden in het afbieden, al is dat nog steeds niet ons sterkste punt. Ach joh, je moet die mensen ook iets gunnen he ;) Volgeladen met allerlei souvenirs (ja we hebben ons echt laten gaan…), zetten we ons tocht door het drukke Kampala verder. We waren dan ook uitgeput als we weer in ons huisje aankwamen. Het was echt een fantastische week waarin we prachtige dingen hebben gezien, wat konden uitrusten en even van wat luxe konden genieten. Helaas moesten we vandaag afscheid nemen van Denises familie en nu is het ‘back to reality’. We laten het drukke Kampala met gemengde gevoelens achter ons (tenslotte was dit wel echt onze thuis voor twee maanden) en vertrekken morgenvroeg naar Ibanda. We hebben er echt zin in, we zijn toe aan een nieuwe uitdaging! We zijn heel benieuwd waar we gaan terechtkomen en hoe vlot onze reis zal verlopen. We weten nog niet zo goed of we daar veel internet gaan hebben, maar we proberen jullie op de hoogte te houden van onze avonturen op het platteland.

Een dikke kus voor het thuisfront en tot de volgende,

Weraba, doei, salu!

P.S. Zoals gewoonlijk weer even een update over onze persoonlijke dierentuin. We hebben bij deze de droevige mededeling dat onze geliefde muizenvrienden deze week zijn heen gegaan. Hoewel muizen in je bed natuurlijk best een leuk gezelschap zijn, moeten we toegeven dat we toch opgelucht zijn dat onzevangactie eindelijk geslaagd is.