Afrikaanse dansmoves en huilende baby's

We zien net dat het alweer twee weken geleden is dat we een nieuwe blog hebben geschreven, sorry! Dus bij deze een nieuw verhaal om jullie weer op de hoogte te brengen van onze avonturen hier :)

Afgelopen zondagavond had Walter (de gids voor onze aanstaande safaritrip in Murchison) ons uitgenodigd samen met hem mee te gaan naar een traditionele Afrikaanse dansshow. Eerlijk gezegd wisten we niet goed wat we hiervan moesten verwachten, we hadden Walter daarnaast ook nog nooit ontmoet. Toch besloten we geprikkeld door nieuwsgierigheid in te gaan op zijn uitnodiging. Walter pikte ons op aan de kathedraal in de buurt van het ziekenhuis, waar we verblijven. Hij was echter wel wat aan de late kant, maar dat past wel een beetje in de Afrikaanse mentaliteit hier. Eenmaal in de auto waren we verrast over het enthousiasme en de vriendelijkheid die Walter uitstraalde. Na het ophalen van een vriend van hem kwamen we aan bij Ndeere centrum, waar de show inmiddels al begonnen was ;)                           Walter betaalde onze entreekaartjes, waarna we snel een plaatsje zochten. De Afrikaanse muziek en de grote hoeveelheid dansende Afrikanen zorgden voor een groot spektakel om te aanschouwen.

Op het einde van de show, werden we uitgenodigd om mee te dansen, dit deden we maar al te graag! (Als het lukt om up te loaden hebben we hier nog een tof filmpje van). We leefden ons volledig uit en amuseerden ons te pletter. Helaas moesten we de volgende ochtend vroeg op om te gaan werken en konden we niet langer blijven. Een vriend van Walter bracht ons naar huis, volledig gratis zelfs! Het was leuk eens weg te gaan zonder opdringerige Oegandezen die je telkens ten huwelijk vragen ;)

Maandag was onze eerste dag op antenatal, eens iets anders dan het verloskwartier. Na zes weken waren we wel toe aan iets nieuws namelijk. Elke ochtend begonnen we hier met prayers. Natuurlijk zongen ook wij uit volle borst mee, alhoewel de toonhoogte  voor ons soms een beetje aan de hoge kant was ;) We waren aangenaam verrast hoe vriendelijk we hier werden ontvangen, we kregen zelfs een welkomstknuffel! Onze eerste dag begonnen we in de observation & examinaton room. Hier namen we de bloeddruk, het gewicht en de lengte van de zwangere vrouwen. Ook gaven we hen een vaccinatie ter preventie van tetanus. Die middag hebben we vooral onze palpatie skills geoefend. We zijn er achtergekomen dat het nog niet zo simpel is de ligging van de baby te voelen. Dit zeker niet bij nog redelijk vroege zwangerschappen. Maar goed, oefening baart kunst zeggen ze he ;)

Dinsdag zijn we op outreach geweest! Hier ga je samen met een deel van het ziekenhuispersoneel naar de omliggende dorpjes om hulp te verlenen aan de mensen die niet in staat zijn om zelf naar het ziekenhuis te komen. We gingen hier naar toe in een volgepropte ambulance, gelukkig kwamen we veilig aan. 'S morgens hebben we eerst een voorlichtingsles over 'natural family planning' meegevolgd. Deze manier van anticonceptie wordt hier vanwege het sterke geloof veel toegepast. Alhoewel je het hier, als je kijkt naar het grote geboorteaantal,  soms beter 'natural family planting' kan noemen ;) Daarnaast hebben we deze dag onder andere ook meegeholpen met het screenen van HIV en het wegen & vaccineren van de bambino's. Het was soms wel wat confronterend om te zien hoe ondervoed sommige mensen en kindjes waren. Aan hen werden bepaalde 'dikmaakzakjes' uitgedeeld, een soort pindakaas met daarin veel eiwitten en vitamines. Vast heel lekker ;)  De overige dagen deze week waren gevuld met het vaccineren en wegen van nog meer bambino's. Daarnaast hebben we onze palpatieskills nog verder verfijnd. Het lukt ons nu al steeds beter de zwangeschapsduur en de ligging van de baby te bepalen. 

Vrijdag was een heel drukke dag op antenatal, dus als beloning hadden we die middag wel een ijsje in cafe Javas verdiend (zie foto). Nadien gingen we op de boda boda doorheen het drukke Kampala op zoek naar Bubbles, een Irish Pub. De rit hiernaartoe was weer een groot avontuur. Hoewel Afrikanen normaal alles op het gemak doen, willen ze in het verkeer niet stilstaan, ook niet voor een rood stoplicht ;) Elk gaatje tussen de auto's is groot genoeg voor de boda rijders en ze rijden als een gek overal tussen. Daarbij bleek het nog niet zo eenvoudig te zijn de Irish Pub te vinden. Gelukkig kwamen we na een helse rit veilig en levend toe op onze bestemming. Een fris drankje hadden we daarom wel verdiend! Hier aten we ook iets lekker en keken we wat voetbal en National Geographic ;) Aangezien het te laat was en te donker om met de boda boda of taxibus naar huis te gaan, bestelden we via de Uber app een taxi, heel gemakkelijk en goedkoop! Binnen twee minuten was onze taxi daar en bracht hij ons veilig naar ons huisje.

Vandaag waren we al vroeg uit de veren! Om 8u30 waren we namelijk al present in de kathedraal voor de mis. Deze lijkt vrij goed op een mis bij ons, maar duurt alleen 10x langer en is veel drukker bezocht!  Maar goed dat we helemaal achteraan zaten, zodat we na de communie stiekem de kerk uit konden sluipen ;) 

Maandag starten onze nachten op het verloskwartier weer! We moeten toegeven dat we antenatal wel wat gaan missen :( Ook de vroedvrouwen daar zeiden dat ze het jammer vinden dat we niet langer blijven en dat ze ons gaan missen. Maar goed, we hebben weer leuke vooruitzichten om naar uit te kijken!  Denise haar ouders komen namelijk al over één weekje naar Oeganda. Samen met hen gaan we drie dagen dieren spotten op safari in Murchison Falls. Ook brengen zij het aangekochte medisch materiaal mee, zodat we dit in onze laatste week hier kunnen afgeven. Binnen twee weken begint ons avontuur in Ibanda, een klein district in het westen van Oeganda. Hier kijken we ook al erg naar uit!

Tot snel lieve volgers! 

p.s. Oh ja bij deze ook even een update over onze persoonlijke dierentuin hier in ons huisje. Minnie de muis voelt zich hier inmiddels zo thuis dat ze vorig weekend een nachtje in het bed van Denise heeft doorgebracht ;) Echt gezellig daarom! Daarnaast heeft ze ook haar vriendjes uitgenodigd hier te komen wonen, ze zijn inmiddels al met twee namelijk. Zaterdag werd Helena vroeg gewekt door een luid gegrom. Ze was er eerst halfslapend van overtuigd dat het een leeuw was. Dat was natuurlijk niet zo logisch ;) Toen ze geblaf hoorde was ze gerustgesteld dat het maar honden waren, toch besloot ze even uit haar bed te komen om door het raam te kijken. In de schemering zag ze een paar beesten lopen in de tuin die toch opmerkelijk groot waren om gewoon een hond te zijn! Tot slot, gezellige beestenboel hier dus ;)